ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ...

Αγριες μαχες ηταν ολη η ζωη σου
ποτες δεν εζησες μικρα και ταπεινα
πληγες γεματο ηταν ολο το κορμι σου
μα κι η ψυχη σου προδομενη φοβερα

Εχθρο ποτε σου δεν λογαριασες κανενα
παντοτε εκανες αυτο που πρεπει το σωστο
γενιες μυριαδες ξαναζουν μεσα στο αιμα
π'αφησες αφθονο να τρεχει και ζεστο

χιλιαδες σκυβουν οι εχθροι απ΄το σπαθι σου
το χερι πιανεται απ'το θανατικο
η προδοσια του λαου ανταμοιβη σου
ολοι σε ξεχασαν τον πιο σημαντικο

Η λησμονια παντοτε χαιρεται παιδια της
να εχει εσενα κι οσους καναν το σωστο
κι η αηδια αιωνες μες στην αγκαλια της
κλαιει για σας που δεν σας αξιζε αυτο

Μια μερα τα φερε η ζωη εξω στο κρυο
χερι να απλωσεις για ακομα μια φορα
να πεις στον κοσμο τον μικρο στερνο αντιο
που μονο πικρες σε χει μαθει πως κερνα

Νικηφόρου Βυζαντινού

Continue Reading

Δύναμη ψυχής

Ο ξεχωριστός Αλέξανδρος Δαμουλιάνος

Αναρτήθηκε από I-DIADROMI

Ο 19χρονος φοιτητής της Φιλοσοφικής Αλέξανδρος Δαμουλιάνος έλαμψε στην εντυπωσιακή παρουσίαση της νέας του σειράς ποιημάτων "Μεταξύ δεύτερης και τρίτης σταύρωσης" που έγινε στο κατάμεστο Ευγενίδειο Ίδρυμα.

"Είμαστε εδώ στην γέννηση ενός νέου ποιητή", υπογράμμισε η Λίνα Νικολακοπούλου, που μίλησε για το βιβλίο του μαζί με τους λογοτέχνες Τίτο Πατρίκιο, Ιωάννα Καρυστιάνη, Τηλέμαχο Χυτήρη, Ευάγγελο Χρόνη, το σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή και τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννη Μεταξά, ενώ ποιήματά του διάβασαν η Κοραλία Καράντη και η Αννιτα Δεκαβάλα.

"Οι λέξεις που πίσω αφήσαμε, χωρίς να ειπωθούν, τώρα μας

σταυρώνουν πάνω στην ανθισμένη σιωπή. Που παίρνει τελικά την οξεία ο κόσμος μας; Στο γερός ή στο γέρος;"

αναρωτιέται σε ένα ποίημα που έγραψε πριν δύο χρόνια ο 19χρονος σήμερα Αλέξανδρος Δαμουλιάνος.

Ο ίδιος δεν είναι γερός, καθώς πάσχει από την ημέρα που γεννήθηκε από τετραπληγία. Αυτό δεν τον εμπόδισε να είναι σήμερα ένας από τους καλύτερους φοιτητές της Φιλοσοφικής Αθηνών, με όνειρα και χιλιάδες ενδιαφέροντα.

Ήδη η ταινία μικρού μήκους "Θεός στον ορίζοντα" που ταξίδεψε και προβλήθηκε με επιτυχία στο εξωτερικό, βασίζεται σε δικό του σενάριο, ενώ ο ίδιος, ατόφιο ποίημα θέλησης, δύναμης και ομορφιάς, όπως τον χαρακτήρισε στην παρουσίαση του βιβλίου του (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις ΕΜΠ) ο Τίτος Πατρίκιος , από 14 χρονών εκφράζεται μέσα από στίχους που εκπέμπουν εσωτερική δύναμη, ωριμότητα, αλλά και απίστευτη ευαισθησία.

ΣΦΗΝΑ

Continue Reading

Ο ΡΩΜΙΟΣ

Στον καφενέ απ' έξω σαν μπέης ξαπλωμένος,
του ηλίου τις ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,
και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος,
κανέναν δεν κοιτάζω, κανέναν δεν ψηφώ.

Σε μία καρέκλα τό 'να ποδάρι μου τεντώνω,
το άλλο σε μίαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί
Αφήνω το καπέλο, και αρχινώ με τόνο
τους υπουργούς να βρίζω και την πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί ουρανός ! τί φύσις !
αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές,
κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,
και μόνος μου τις βρίσκω μεγάλες και σοφές.

Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους άλλους θέλω,
και στρίβω το μουστάκι μ' αγέρωχο πολύ,
και μέσα στο θυμό μου κατά διαόλου στέλλω
τον ίδιον εαυτό μου, και γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τον νουν στον Διάκο και εις τον Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,
τον Έλληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω,
κι επάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ.

Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω,
επάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ…
εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω,
κι όσες βλαστήμιες ξέρω αρχίζω να τις πω.

Στον καφετζή ξεσπάω… φωτιά κι εκείνος παίρνει.
Αμέσως άνω κάτω του κάνω τον μπουφέ,
τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει,
και τέλος… δεν πληρώνω δεκάρα τον καφέ.

Γεωργίου Σουρή (1853 - 1919)


Ανθέμιον

Continue Reading

ΥΠΟ ΣΚΙΑΝ...

ποίημα του Νικηφόρου Βυζαντινου


Εμαθες χρονια πια να ζεις
χωρις τα ονειρα σου
τα εθαψες βαθια στη γη
κι΄ας κλαιει η καρδια σου

Μα που πηγαινεις χωρις ελπιδα
χωρις το φως. μια ηλιαχτιδα
μες τα σκοταδια γυριζεις ξενος
απο τη μοιρα σου καταραμενος

Aθλιε κοσμε αφορισμενε
μ' αθλια μοιρα φρικτη δικασμενε
τη λευτερια σου για παντα σκορπας
αρκει να βρισκεις ψωμι για να φας

Πανω απ΄τον ταφο σου
βαρια σκια
προγονοι κλαινε
στην καταχνια

Σκοταδι μαυρο
σαπιοι καιροι
ποια μοιρα θε μου
μας καρτερει

εστάλη από Πάνο Χατζηγεωργίου

Continue Reading